BELKIS SEYYAR
	YALNIZLIK BENİ ÇAĞIRIYOR Yalnızlık yine beni çağırıyor Hani o sonsuz sevgimiz Hani o sınırsız ömrümüz Yalnızlık yine beni çağırıyor Sence gitmeli miyim? Seni sensiz yaşamayı kabul etmeli miyim? Hayır! Gidemem... Çünkü seni sensiz yaşayamam. Unuttun mu o solmayan güllerimizi, Unuttun mu bitip tükenmeyen güllerimizi, Bir kadehlik aşkımız kalırdı bazen, O zaman bile; O kadehin yarısını sen Yarısını ben içerdim. Ama yinede benim sevgim seninkinden çok olurdu. Duygularımız ortada dans eder, Biz ise onları seyrederdik. Hatırlıyor musun? Bana bir söz vermiştin. Bastığımız toprağın altına Beraber girecektik, Ama şimdi verdiğin sözü tutmadın. Oraya yalnız gittin! Beni ise burada bıraktın. Sen şu anda; Bir zamanlar duygularımızın üstünde dans ettiği, O toprağın altındasın. Ben ise üstünde. Kıyamıyorum artık o toprağa basmaya. O yüzden; Bir zamanlar, Bizi altında koruyan o ağaca bir bir ip salladım Ve yine ağacı çekerek O toprağın üstüne bir tabure koydum Üstüne çıktım. Ve ipi boynuma geçirdim Artık sana basmıyorum, Bekle yanına geliyorum, Artık huzurluyum ve mutluyum Çünkü senin verdiğin sözü Ben tamamlıyorum!!!....                                           Davutlar / 2005                                            Belkıs SEYYAR